Jak widać, głębokość bieżnika ma znaczenie, ale znacznie większe znaczenie ma ogólna jakość opony, w tym użyta do jej produkcji mieszanka, rodzaj i rzeźba bieżnika. Zalecenia mówiące o konieczności zmiany opon przy wysokości bieżnika na poziomie 3-4 mm dotyczą właśnie tzw. opon budżetowych, tanich i o niezbyt wysokiej W sprzedaży dostępne są dwa typy „halogenów”: przeciwmgłowe i dalekosiężne. Bardzo często sami sprzedawcy mają problem z objaśnieniem, co jest czym i jakie są podstawowe różnice między nimi. Postaramy się wyjaśnić, w czym tkwi różnica i na co zwrócić uwagę przy zakupie. Reflektory przeciwmgielne przednie to dodatkowe Przeanalizuj układ dwóch zwierciadeł płaskich ustawionych względem siebie pod kątem 120 ° 120 °. Przedmiot zostaje umieszczony na dwusiecznej kąta pomiędzy zwierciadłami. Wykonaj rysunek i zaznacz bieg promieni (jak na Ilustracji 2.4), aby pokazać, ile powstaje obrazów. n suma światłości wszystkich świateł drogowych nie może być mniejsza niż 30 000 cd (dla motocykli – 12 500 cd) i nie może przekraczać 225 000 cd (dla motocykli – 120 000 cd) n w razie wyposażenia pojazdu w cztery światła drogo-we, gdy jedna z par świateł przeznaczona jest wyłącz- Na pewno jest tak w większości aut. Są tam montowane żarówki dwuwłóknowe, jedno włókno jest do świateł mijania, a drugie do drogowych. Niektóre jednak samochody posiadają oddzielne żarówki do świateł mijania i drogowych, jak i całe oddzielne klosze, np. golf II na podwójnych lampach. Jeśli natomiast używasz sygnału Elementy bieżnika ścierają się podczas eksploatacji, co negatywnie wpływa na zachowanie kół oraz prowadzenie pojazdu. Dlatego, choć minimalna wysokość bieżnika opony letniej, zgodnie z przepisami, wynosi 1,6 mm, to nie zaleca się jazdy już przy 3 mm. Głębokość bieżnika ma duże znaczenie zwłaszcza przy odprowadzaniu wody. ZxVc. W wyniku inwentaryzacji stwierdziliśmy różnice między stanem księgowym a rzeczywistym towarów. W jaki sposób należy je rozliczyć i zaksięgować? RADAW trakcie czynności inwentaryzacyjnych ustala się różnice między stanem rzeczywistym składników majątku a ich stanem wykazanym w księgach rachunkowych. Ponieważ sposób rozliczania ujawnionych w toku inwentaryzacji niedoborów i nadwyżek zależy od ich przyczyn, trzeba je najpierw wyjaśnić, a dopiero potem można przystąpić do ich rozliczania. Różnice inwentaryzacyjne rozlicza się w księgach rachunkowych tego roku obrotowego, którego dotyczy inwentaryzacja. UZASADNIENIEJednostki przeprowadzają inwentaryzację na ostatni dzień każdego roku obrotowego. Stwierdzone w wyniku inwentaryzacji różnice między stanem rzeczywistym składników majątku a ich stanem wynikającym z zapisów księgowych mogą stanowić niedobory lub nadwyżki. Niedobory występują wówczas, gdy rzeczywisty stan ilościowy i wartościowy jest niższy od stanu wynikającego z ewidencji księgowej. W przypadku zaistnienia odwrotnej sytuacji powstałe różnice są nadwyżką. Do rozliczenia różnic stwierdzonych w toku inwentaryzacji służy konto „Rozliczenie niedoborów, szkód i nadwyżek”. Przyczyny powstawania niedoborów mogą być różne:• niedobory powstałe w wyniku błędów ewidencyjnych lub omyłkowego wydania z magazynu, możliwe do skompensowania z nadwyżkami, • niedobory naturalne, wynikające z właściwości np. fizykochemicznych materiałów i towarów, mieszczące się w granicach norm, • niedobory przekraczające ustalone normy ubytków, niewynikające z winy osób odpowiedzialnych (niedobory niezawinione),• niedobory powstałe na skutek zdarzeń losowych,• niedobory powstałe z winy osób odpowiedzialnych (niedobory zawinione).Głównymi przyczynami nadwyżek inwentaryzacyjnych najczęściej jest niewłaściwa ewidencja lub błędne wydania z podstawie protokołu inwentaryzacyjnego niedobory zostaną ujęte na stronie Wn konta „Rozliczenie niedoborów, szkód i nadwyżek”, przy jednoczesnym zmniejszeniu stanu korespondującego konta bilansowego. Nadwyżki ujmuje się na stronie Ma tego samego konta, zwiększając stan odpowiednich aktywów. Po ustaleniu przyczyn ich powstania następuje przeksięgowanie i obciążenie konta wynikowego – kosztowego (koszty operacyjne, pozostałe koszty operacyjne lub straty nadzwyczajne) lub bilansowego. Niezawinione niedobory można skompensować z nadwyżką stwierdzoną w toku tej samej inwentaryzacji i dotyczącą tej samej grupy wyniku inwentaryzacji w jednostce stwierdzono niedobory i nadwyżki towarów ewidencjonowanych w cenach zakupu aby zobaczyć gospodarcze:1. Ujawnienie niedoboru towaru A 12 0002. Ujawnienie nadwyżki towaru B 22003. Rozliczenie niedoboru towaru A:a) ubytki naturalne w granicach norm i limitów 4800b) niedobory niezawinione powyżej norm i ubytków 2100d) niedobory zawinione przez pracownika 500e) niedobory zawinione i nieuznane przez pracownika (pozew do sądu) 500f) kompensata niedoborów i nadwyżek 2200Konto „Rozliczenie niedoborów szkód i nadwyżek” nie wykazuje salda końcowego. Grażyna Vossasystent w Katedrze Rachunkowości WSB w Toruniu• art. 26, art. 27 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości – z 2002 r. Nr 76, poz. 694; z 2005 r. Nr 267, poz. 2252 Przygotuj się do stosowania nowych przepisów! Poradnik prezentuje praktyczne wskazówki, w jaki sposób dostosować się do zmian w podatkach i wynagrodzeniach wprowadzanych nowelizacją Polskiego Ładu. Tyko teraz książka + ebook w PREZENCIE Podstawa prawna Zał. 1 pkt s. 11979 Rozporządzenia MI z dnia 18 września 2009 w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzenia badań (Dz. U. nr 155 poz. 1232) Środki trwałe, które nie mogą być dłużej wykorzystywane w działalności gospodarczej, należy usunąć z ewidencji księgowej. Gdy składnik majątku nie został całkowicie zamortyzowany, nieumorzona wartość stanowi pozostały koszt operacyjny. Środki trwałe, z których korzystają firmy prowadzące działalność gospodarczą, to rzeczowe aktywa trwałe, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok. Muszą być one kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki. To główne warunki zaliczenia danego składnika majątku do kategorii środków trwałych. Oznacza to np., że jeżeli zakupiona przez jednostkę maszyna produkcyjna będzie wymagała montażu, powinna ona zostać ujawniona na koncie - Środki trwałe w budowie. Na konto - Środki trwałe może zostać przeniesiona dopiero w momencie, gdy jednostka przyjmie ją do użytku. Podobnie będzie w przypadku awarii lub zniszczenia środka trwałego. Nieużywany składnik majątku nie może widnieć w ewidencji środków trwałych. W przypadku gdy środek trwały nie jest dłużej zdatny do użytku i nie może zostać naprawiony, należy go zlikwidować. Postawienie środka trwałego w stan likwidacji powinno być potwierdzone dokumentem LT. Jeżeli nie został on umorzony w całości, ewidencja usunięcia składnika majątku z ksiąg rachunkowych może przebiegać w następujący sposób: 1. Wyksięgowanie w wartości dotychczasowego umorzenia: strona Wn konta 050 - Umorzenie środków trwałych, strona Ma konta 010 - Środki trwałe. 2. Wyksięgowanie w wartości nieumorzonej: strona Wn konta 566 - Pozostałe koszty operacyjne, strona Ma konta 010 - Środki trwałe. Należy jednak pamiętać, że w przypadku gdy likwidacja jest skutkiem zdarzeń losowych, to część nieumorzona obciąża konto 775 - Straty nadzwyczajne. Postawione w stan likwidacji środki trwałe do czasu fizycznego przeprowadzenia tego procesu ujmuje się na koncie pozabilansowym. Oznacza to, że w dacie wyksięgowania składnika majątku z konta - 010 Środki trwałe należy go ujawnić w wartości początkowej po stronie Wn konta - Środki trwałe w likwidacji. Ostatecznie zlikwidowany środek trwały wyksięgowuje się zapisem: strona Ma konta - Środki trwałe w likwidacji. Środek trwały należy usunąć z ewidencji księgowej także w sytuacji, gdy spółka zdecyduje się na jego sprzedaż. W takim przypadku ewidencja księgowa może przebiegać w następujący sposób: 1. Wystawienie faktury za sprzedany środek trwały: strona Wn konta 240 - Inne rozrachunki, Ma konto 760 - Pozostałe przychody operacyjne (w wartości netto) i Ma konto 224 - VAT należny - wartość VAT należnego. 2. Wpływ środków za sprzedany środek trwały na rachunek bankowy: strona Wn konta 130 - Rachunek bankowy, strona Ma konta 240 - Inne rozrachunki. 3. Wyksięgowanie środka trwałego: strona Wn konta 050 - Umorzenie środków trwałych - do wysokości dotychczasowego umorzenia, strona Wn konta 766 - Pozostałe koszty operacyjne - w wysokości nieumorzonej, strona Ma konta 010 - Środki trwałe. Należy zwrócić uwagę, że firma będzie musiała wyksięgować środek trwały również wtedy, gdy zostanie on przekazany w formie aportu lub darowizny. NIEUMORZONY ŚRODEK TRWAŁY W księgach rachunkowych środki trwałe podlegają amortyzacji. W odróżnieniu od zasad amortyzacji podatkowej, którą rozpoczyna się w miesiącu następującym po miesiącu, w którym środek trwały wprowadzono do ewidencji, prawo bilansowe zezwala na rozpoczęcie dokonywania odpisów już w miesiącu, w którym środek trwały został przyjęty do używania. Stawka i okres amortyzacji w księgach rachunkowych uzależniony jest przede wszystkim od okresu ekonomicznej użyteczności danego środka trwałego. Przy likwidacji środka trwałego wartość nieumorzoną księguje się jako pozostałe koszty operacyjne. AGNIESZKA POKOJSKA @ PODSTAWA PRAWNA • Art. 3. pkt 15 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości ( z 2002 r. nr 76, poz. 694 z późn. zm.). Przygotuj się do stosowania nowych przepisów! Poradnik prezentuje praktyczne wskazówki, w jaki sposób dostosować się do zmian w podatkach i wynagrodzeniach wprowadzanych nowelizacją Polskiego Ładu. Tyko teraz książka + ebook w PREZENCIE Nieprawidłowość - warunek konieczny nałożenia korekty Jednym z obowiązków Instytucji Zarządzającej jest wykrywanie i usuwanie nieprawidłowości. W praktyce obowiązek ten jest realizowany poprzez kontrole projektów, a w szczególności kontrole udzielania zamówień publicznych. W przypadku wykrycia nieprawidłowości konieczne jest odzyskanie kwot nienależnie wypłaconych wraz z odsetkami, bądź pomniejszenie wydatków kwalifikowanych, jeżeli środki nie zostały jeszcze wypłacone. Kluczowym zadaniem kontrolujących jest zatem dokonanie właściwej oceny, czy stwierdzone naruszenie przepisów należy traktować jako nieprawidłowość czy też stanowi ono jedynie naruszenie formalne. Jest to istotne z tego powodu, że za naruszenia, które mają wyłącznie charakter formalny nie nakłada się korekt finansowych. Definicja nieprawidłowości Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 ust. 7 Rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 nieprawidłowość to jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Dane naruszenie może zostać zakwalifikowane jako nieprawidłowość jeżeli łącznie spełnione zostaną trzy przesłanki, tj.: naruszenie prawa, działanie lub zaniechanie podmiotu gospodarczego (które prowadzi do naruszenia prawa), rzeczywista lub potencjalna szkoda w budżecie ogólnym UE. Trzeba zaznaczyć, że pierwsza przesłanka będzie spełniona nie tylko w sytuacji naruszenia prawa unijnego, ale również prawa krajowego, a także przepisów wytycznych oraz umowy o dofinansowanie. Przenosząc to na grunt kontroli zamówień publicznych, powyższe oznacza, że przesłanka naruszenia prawa odnosi się nie tylko do beneficjentów zobowiązanych do stosowania ustawy Pzp, ale również beneficjentów niezobowiązanych do jej stosowania, którzy zamówień udzielają na podstawie wytycznych instytucji zarządzającej. Naruszeniem prawa będzie więc naruszenie wszelkich zasad obowiązujących beneficjenta przy wdrażaniu projektu. Szkoda Ze względu na swój szeroki zakres, najwięcej problemów sprawia przesłanka nr 3. Z przedstawionej definicji wynika, że szkoda oznacza zarówno faktyczny uszczerbek finansowy w budżecie ogólnym UE jak i potencjalną możliwość wystąpienia takiego uszczerbku. Przykład W postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego zamawiający bezpodstawnie odrzuca ofertę najtańszą. W takiej sytuacji mamy do czynienia ze szkodą rzeczywistą, gdyż różnica pomiędzy ofertą wybraną a ofertą odrzuconą (najtańszą) stanowi mierzalny, faktyczny uszczerbek finansowy w budżecie ogólnym UE. Szkodą potencjalną, a więc taką która mogłaby spowodować uszczerbek finansowy, jest np. wybór niewłaściwego sposobu upublicznienia informacji o zamówieniu, tzn. w przypadku gdy ze względu na szacunkową wartość zamówienia zamawiający powinien zamieścić ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym UE, a umieszcza je w Biuletynie Zamówień Publicznych wówczas ogranicza podmiotom zagranicznym możliwość ubiegania się o zamówienie. W tym przypadku nie można wskazać faktycznego uszczerbku w budżecie, a jedynie możliwość jego wystąpienia spowodowanego ograniczeniem konkurencji (niewykluczone, że podmiot zagraniczny złożyłby ofertę korzystniejszą niż krajowy). Szkoda potencjalna budzi sporo kontrowersji szczególnie wtedy, gdy na wniosek beneficjenta, postępowanie, w którym instytucja zarządzająca stwierdziła nieprawidłowość zostanie przekazane do Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych w celu przeprowadzenia kontroli doraźnej. Prezes UZP sprawdza przede wszystkim wpływ naruszenia na wynik postępowania, nie zajmuje się natomiast oceną potencjalnych skutków finansowych naruszenia. Z tego powodu często dochodzi do rozbieżnych stanowisk instytucji zarządzającej oraz Urzędu Zamówień Publicznych, co nierzadko kończy się skierowaniem przez beneficjenta sprawy do sądu administracyjnego. Brak wystąpienia szkody rzeczywistej lub potencjalnej, uniemożliwia zakwalifikowanie danego naruszenia jako nieprawidłowości i tym samym rozpoczęcie procedury związanej z uznaniem jakichkolwiek wydatków za nieprawidłowe. W takim przypadku instytucja zarządzająca nie ma podstaw do nałożenia na beneficjenta sankcji finansowych np. w postaci korekty na podstawie zapisów Taryfikatora. Podmiot gospodarczy W definicji nieprawidłowości pojawia się pojęcie "podmiot gospodarczy". Oznacza on każdą osobę fizyczną, prawną lub inny podmiot, korzystający z pomocy funduszy, z wyjątkiem Państwa Członkowskiego podczas wykonywania uprawnień władzy publicznej. Jako "podmiot gospodarczy" będzie traktowana gmina realizująca projekt dofinansowany ze środków UE. Wykrywaniem nieprawidłowości mogą zajmować się także inne niż instytucja zarządzająca podmioty, np. Urząd Kontroli Skarbowej pełniący funkcję Instytucji Audytowej. Nie mają one jednak uprawnień do nakładania sankcji finansowych, które pozostają wyłącznie w gestii instytucji zarządzającej. Niemniej jednak dokonane np. przez UKS ustalenia są podstawą dla instytucji zarządzającej do podjęcia działań zmierzających do wyjaśnienia nieprawidłowości, oceny ich skutków finansowych oraz nałożenia ewentualnej korekty finansowej. Co się zmieni w okresie 2014-2020? W przeciwieństwie do obecnie obowiązujących przepisów, projekt nowego rozporządzenia ogólnego (następca Rozporządzenia 1083/2006) nie zawiera definicji nieprawidłowości. Jednocześnie art. 77 projektu rozporządzenia określa kiedy naruszenie przepisów prawa prowadzi do korekty finansowej (spełniony musi być co najmniej jeden z dwóch warunków: (1) naruszenie miało lub mogło mieć wpływ na wybór przez organ odpowiedzialny danej operacji do wsparcia z funduszy lub (2) istnieje ryzyko, że naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na kwotę wydatków zadeklarowanych do zwrotu z budżetu Unii. Nowością jest brzmienie pierwszej przesłanki, która odnosi się do etapu oceny projektów. Może to oznaczać możliwość nakładania korekt finansowych w przypadku naruszenia procedur wyboru projektów. Na razie są to jednak tylko plany nowych przepisów, w związku z czym z oceną ewentualnych skutków należy się wstrzymać do czasu wejścia w życie nowego rozporządzenia. W przepisach prawa podatkowego nie występuje pojęcie refaktury. Jednak refakturowanie bardzo dobrze ukształtowało się w praktyce gospodarczej i jest często stosowane przez podmioty prowadzące działalność - na czym polega?Refakturowanie to przeniesienie kosztów na podmiot, który faktycznie korzysta z usługi. Mamy z nim do czynienia wówczas, gdy podatnik działa we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej (zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy o VAT). Kosztami wykonania usługi zostaje obciążony podmiot, który ostatecznie korzysta z usługi - czyli wspomniana osoba dotyczy na ogół usług, natomiast nie ma żadnych obostrzeń prawnych, aby dotyczyło również odsprzedaży można narzucać marże przy refakturowaniu?Podczas refakturowania pośrednik wystawia swojemu klientowi fakturę za usługę. Jednak na tej fakturze muszą znajdować się takie kwoty, jakie zostały umieszczone na fakturze pierwotnej. W związku z tym pośrednik nie może naliczać marży, pośrednicząc w transakcjach pomiędzy dostawcą usługi a jej finalnym a moment powstania obowiązku podatkowego VATW przypadku refakturowania dość problematyczne staje się ustalenie, kiedy powstaje obowiązek podatkowy VAT, ponieważ ani w ustawie, ani w innych przepisach sprawa ta nie została jednoznacznie przedstawiona. Dlatego też przyjmuje się, że obowiązek podatkowy powstaje na zasadach ogólnych. Takie stanowisko zostało przyjęte w większości interpretacji wydanych przez organy podatkowe. Stwierdzono w nich, że datą powstania obowiązku podatkowego w sytuacji refakturowania jest data zakończenia wykonania usługi. Zdarzają się jednak także opinie, zgodnie z którymi moment ten jest równoznaczny z datą wystawienia refaktury. W związku z tym do chwili, w której przepisy nie zostaną jednoznacznie określone, warto w przypadku świadczenia refakturowanych usług postarać się o indywidualną interpretację w podatku dochodowymKwestia rozliczenia refakturowanych kosztów w podatku dochodowym również nie została doprecyzowana w ustawie. W związku z tym organy podatkowe opierają się w swoich interpretacjach na ogólnych zasadach dotyczących podatku przychodu z refaktury Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychód powstaje w chwili wykonania usługi lub jej części, jednak nie później niż w dniu wystawienia faktury lub otrzymania jednak strony zawarły porozumienie, że dana usługa rozliczana jest w okresach rozliczeniowych, wówczas za datę powstania przychodu uznaję się ostatni dzień okresu rozliczeniowego. Czas trwania tego okresu ustala się w umowie lub na fakturze. Jednak rozliczenie usługi w ramach refaktury nie powinno zdarzać się rzadziej niż raz w gdy okres rozliczeniowy nie został określony, to za dzień powstania przychodu z refaktury uznaje się dzień jej stanowi sytuacja, gdy zapłata za usługę została uregulowana przed dniem wystawienia refaktury. W takim przypadku przychód powstaje w dniu uregulowania powyższych stwierdzeń może być indywidualna interpretacja podatkowa, wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy 19 października 2009 roku (ITPB3/423-405/09/MT): “(...) strony uzgodniły, że część kosztów transportu obciążająca "S" jest „płatna na rzecz „SP” na podstawie refaktury wystawionej w okresach miesięcznych, w oparciu o kalkulację, w terminie 14 dni od daty wystawienia refaktury na „S” S. A.”. Umowa zawarta między tymi podmiotami przewiduje zatem, że regulowanie należności związanych z refakturowaniem usług transportowych obejmuje okresy miesięczne. Wskazuje to na ustalenie przez Wnioskodawcę i „S” S. A. miesięcznych okresów rozliczeniowych (...). W konsekwencji, datą powstania przedmiotowego przychodu należnego jest ostatni dzień okresu rozliczeniowego uzgodnionego w umowie, tj. ostatni dzień okresu miesięcznego, za który wystawiana jest refaktura.” Można tu także przytoczyć fragment interpretacji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach w dniu 2 czerwca 2011 r. (IBPBI/2/423-300/11/BG): “(...) jak wskazano refakturowanie jest szczególnym rodzajem sprzedaży, jedynym „dostępnym” momentem, w którym usługę refakturującego bezspornie można uznać za wykonaną, jest wystawienie faktury przez refakturującego (tu: Spółkę), a rozwiązanie polegające na ustalaniu momentu wykonania usługi według dokumentacji podatnika jest akceptowane zarówno w orzecznictwie, jak i pismach organów podatkowych, należy uznać, że momentem wykonania usługi, a co za tym idzie momentem powstania przychodu w analizowanym stanie faktycznym, będzie moment wystawienia przez Spółkę faktury”. Rozliczanie kosztu z refakturyJeśli chodzi o rozliczenie kosztów, które są refakturowane, organy podatkowe mają podzielone zdania. Jednak większość interpretacji podziela pogląd, iż koszty podlegające refakturowaniu stanowią koszty nie związane bezpośrednio z przychodami. W związku z tym są one zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w dacie ich wśród interpretacji pojawiają się również stanowiska zgodnie, z którymi refakturowane koszty stanowią koszty bezpośrednio związane z refakturowanymi przepisy nie określają precyzyjnie, jak należy podejść do kwestii refakturowania kosztów. Zazwyczaj stanowisko organów podatkowych w tej kwestii zależne jest od profilu działalności danej firmy. Dlatego też wskazane jest, aby w razie wątpliwości wystąpić o wydanie indywidualnej refaktury w systemie pozwala swoim użytkownikom na dokonanie refaktury w prosty i szybki sposób. W tym celu należy wystawić zwykłą fakturę VAT i opodatkować ją właściwą stawką faktury następuje przez zakładkę: PRZYCHODY » SPRZEDAŻ » WYSTAW » FAKTURĘ, gdzie należy wprowadzić dane zgodnie z fakturą pierwotną. W polu nazwy produktu lub usługi należy zamieścić informację, że jest to refaktura oraz napisać czego ona dotyczy. Następnie należy wybrać odpowiednią dla danej transakcji stawkę zapisaniu faktura zostanie ujęta w rejestrze sprzedaży VAT oraz KPIR w kol. 7 jako sprzedaż towarów i usług lub Ewidencji przychodów pod wybraną stawką ryczałtu (w przypadku ryczałtowców).

jaki może być skutek nieprawidłowo ustawionych reflektorów świateł mijania